Al dat eten

Vandaag stonden we op tijd op. Niet omdat we ons moesten haasten voor de free tour, die om 10:00 zou beginnen, maar omdat Jeffrey geruchten had gelezen dat het ontbijt hier ontzettend goed zou zijn en hij wilde daar extra tijd voor inplannen. Dus uitslapen tot half negen mocht niet.
Het ontbijt was inderdaad erg goed. Er waren naast de standaard brood, ei, yoghurt en beleg ook nog worstjes, cakejes, vers fruit, pudding met vruchten en zelfs rösti. Ondanks de hoeveelheid die we naar binnen hebben gewerkt waren we toch binnen een halfuur klaar en konden we nog even naar boven om de beentjes te rusten voordat de lange wandeling zou beginnen.
Stipt om tien uur kwam er bij het Amerikaanse consulaat een jonge vrouw met een groot bord aangelopen waarop "free tours" stond. Ze heette Lucia en ze ratelde maar door en wist op alle vragen antwoord. Ze leidde ons langs verschillende beelden, van Hans Christian Anderssen tot aan Napoleon Bonaparte, naar Hrad Bratislava waar we een paar minuten voor onszelf kregen. Het kasteel was pas sinds kort klaar met de renovatie die in de jaren 50 begon, dus wij waren een van de eersten die het "in volle glorie" mochten bezichtigen. Desalniettemin was de tuin nog erg kaal met de jonge plantjes die daar dit jaar geplant waren, maar wel erg mooi ingericht.
We liepen verder naar het centrum en naar de Smurfenkerk (hij is blauw, compleet, van binnen en buiten, gewoon blauw) en namen afscheid van haar nadat ze ons een plek had aanbevolen om goed en goedkoop te eten.
We vonden een goede plek, men had alleen geen kaart in het Engels, maar het serveerstertje wilde het wel voor ons vertalen. Het waren ook maar drie opties; voor elke dag was een ander menu. Jeff nam rund, ik nam kip en we kregen nog een soort erwtensoep met een hoop vlees erin vooraf. In totaal waren we 14,50 euro kwijt. Plus nog een beetje fooi, want dat had het meisje wel verdiend.

Na het eten klommen we de heuvel op naar het Slavin oorlogsmonument. Het was nogal een klim en de temperatuur was inmiddels opgelopen naar 29 graden. Daarom hebben we daar even in de schaduw gezeten om op adem te komen en wat te drinken.
Toen we weer terug beneden waren zochten we een plek op om een ijsje te eten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want Jeff deed moeilijk. Jeffrey wilde geen hoorntje maar een coupe. En die hadden ze nergens, zelfs niet op het plein. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan zitten en namen we genoegen met een klein karamelijsje en een milkshake.
De rest van de middag hebben we in de spa van het hotel doorgebracht want we waren helemaal oververhit en dan is niets beter dan even in een koud zwembad te springen.
Jeffrey had op de laptop een goede burgerbar (BeAboutBurgers, mocht iemand interesse hebben) uitgezocht die ook cocktails schonk. Het eten en de service waren nagenoeg perfect en de prijzen laag.
We hadden nog wel tijd en ruimte voor een toetje, ik had een punt cheesecake met warme bessen en Jeffrey nam de American pancakes. Hij mocht zelfs kiezen tussen twee soorten. Met warme vruchten, of met chocola, toffee, banaan en vanille ijs. Maar zelfs Jeffrey zou wel inzien dat dat een beetje over the top ging... neen. Schijnbaar had hij de helft niet gehoord en bestelde het toetje dat nauwelijks op het bord paste. Maar hij kreeg het op, grotendeels. Maar daarna hadden we geen van beide meer zin in een cocktail.
In plaats daarvan gingen we een blokje om door het park, maar toen duidelijk werd dat het onze beurt was om het dessert te zijn, voor de muggen, eindigde het ommetje alweer snel bij het hotel. Het eten was inmiddels wel een beetje gezakt en gezien het hotel ook cocktails serveerde haalden we een pina colada bij de bar. Toen was het blog-, betaal wat rekeningen en bedtijd.