Szczecin sightseeing

28-08

Het onweer was zo snel dat het was opgekomen ook weer verdwenen, maar de regen hield aan. Volgens buienalarm zou het rond half 10 stoppen, maar dit bleef updaten zodat het het komende uur telkens "bijna voorbij" was. Het was ook geen lichte regen: het water stroomde zichtbaar via het asfalt van de heuvel af.

Na 10:30 was het dan eindelijk zo droog dat we naar de ondergrondse bunker konden lopen. Hier kregen we een haarnetje en helm tegen de lage doorgangen en mochten we op eigen houtje het gangenstelsel ontdekken. Deze waren ingericht als museum en vertelde voor de verandering het verhaal van Duitse burgers tijdens WOII. Toen Szczecin nog Stettin heette is de stad flink gebombardeerd, wat hielp aan Jeffreys onderbouwing dat Szczecin het Rotterdam van Polen is.

Het museum was indrukwekkend ingericht met niet alleen referenties naar 1939-1945 maar ook de koude oorlog en de decennia van protest hierna.

Het gebrek aan andere bezoekers, verlichting in de vorm van fluoriserende verf en blacklights en de kunst die her en der was opgezet onderstreepten het gevoel van isolatie van het verblijf 15 meter ondergronds.

Rond 12:30 mochten de helmpjes af en stonden we weer buiten met plakkend haar en een jeukende hoofdhuid. De zon piepte inmiddels af en toe door de wolken en we besloten dat het tijd was voor lunch. Deze vonden we in het stadscentrum, waar we al snel werden vergezeld door de volle zon en (tot Jeffreys afgrijzen) enkele wespen.

Na de lunch namen we een kijkje bij het gebouw dat een ijsberg moest voorstellen, maar eigenlijk meer op een uit de kluiten gewassen tuinkas leek: de Filharmonia. Steward Copeland van The Police zou optreden en wij waren benieuwd of er nog kaartjes waren. De ticketservice bleek niet open te zijn op zondagen m.u.v. een uur voor de voorstelling. Online waren de kaartjes niet beschikbaar dus we lieten het erbij. In de buurt waren toch meerdere podia opgezet waar voor het moment niemand op stond.

Een podium dat wel in gebruik was vonden we bij de Pomeranian Duke's Castle waar een klassiek geschoold duo met overtuiging Vivo per Lei aan het zingen was voor een minimaal publiek.

We kochten een ticket om de toren in te mogen waar we nog zeker een kwartier moesten wachten omdat er maar max 10(?!) man tegelijk naar binnen mochten. Dit was onzinnig omdat je na de eerste smalle trap in het interieur van de enorme toren komt waar 2 sumoworstelaars elkaar nog op de trap zouden kunnen passeren.

Het uitzicht was het wachten waard en tegen de tijd dat we weer beneden kwamen waren alle stoelen voor het podium bezet voor een emotionele betoger van Oekraïnse afkomst. Tijd om ergens een drankje te gaan doen en de voetjes te rusten.

' s Avonds hadden we (of ik. Jeffs keuzes waren beter) een teleurstellende maaltijd (broodje ui met mosterd en een knakworstje is geen hotdog). Maar een heerlijk toetje van de foodtruck maakte het snel goed. Ook de cocktails smaakten geweldig, maar na 2 p.p. was mijn alcoholbehoefte meer dan verzadigd. Tijd om terug te zwalken naar het hotel.